นิทานอีสปเรื่อง หมาป่ากับลูกแกะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมาป่าตัวหนึ่ง มันเดินผ่านหนองน้ำเล็กๆ ใกล้ที่อยู่อาศัยของมัน
มันเหลือบไปเห็นเจ้าลูกแกะตัวหนึ่งกำลังกินน้ำอย่างมีความสุข
ในขณะนั้นมันรู้สึกหิวพอดี จึงคิดวางแผนจับลูกแกะกินเป็นอาหาร
แต่ว่ามันไม่อยากจะถูกตราหน้าว่าเป็นหมาป่าที่อันธพาล ดุร้าย
จึงยังไม่ฆ่าลูกแกะตัวนั้นทันที

เจ้าหมาป่าเดินเข้าไปหาลูกแกะที่กำลังกินน้ำอยู่ แล้วพูดว่า
“อะไรกันนี่ เจ้าลูกแกะเกเร เจ้ากล้าดีอย่างไร จึงทำให้น้ำขุ่นเป็นโคลนจนข้ากินไม่ได้”
ลูกแกะตอบกลับมาอย่างใสซื่อว่า
“ฉันเสียใจ แต่ฉันคิดว่า ฉันไม่สามารถทำให้น้ำนั้นขุ่นจนท่านกินไม่ได้ เพราะฉันอยู่ปลายน้ำ จะไปทำให้น้ำขุ่นจนถึงที่ที่ท่านยืนอยู่ได้อย่างไร”

หมาป่าตั้งใจจะหาเรื่องกับลูกแกะให้ได้จึงพูดว่า
“บางทีมันก็อาจจะเป็นได้ แต่เมื่อหกเดือนก่อน เจ้าคนพาล เจ้าได้ด่าข้าลับหลัง”
“มันจะเป็นไปได้อย่างไร ” ลูกแกะตอบ “ในเมื่อตอนนั้นฉันยังไม่เกิด”

หมาป่าพูดอย่างโมโห
“อะไรกัน เจ้าช่างไม่มีความละอาย ครอบครัวของ เจ้าเกลียดครอบครัวของข้า ถ้าไม่ใช่เจ้าเป็นคนด่า ก็คงเป็นพ่อของเจ้า”
พอสิ้นคำพูดของหมาป่า มันก็กระโจนเข้าใส่ลูกแกะ แล้วฉีกเนื้อกินโดยทันที