คนเฝ้าสวนโง่กับต้นไม้

คนเฝ้าสวนโง่กับต้นไม้

ขณะที่วัวกระทิงตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น ก็มีหนูตัวหนึ่งมากัดเข้าที่ขาของมันแล้วรีบวิ่งไปอยู่ในรู วัวกระทิงเจ็บขามาก มันตะกุยพื้นดินที่อยู่เหนือรูหนูและส่ายหัวไปมาอย่างโมโหที่ไม่สามารถทำอะไรหนูได้ เจ้าหนูจึงเยาะเย้ยวัวกระทิงว่า “ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดข้าก็สามารถทำให้เจ้าก้มหัวให้ข้าได้ ในขณะที่หนูอย่างข้ากำชัยชนะเหนือเจ้า แต่เจ้ากลับไม่สามารถทำอะไรข้าได้เลย ช่างน่าสมเพชเสียจริง”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
อย่ามัวไปใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยบางเรื่อง จนทำให้เราหมดสง่าราศรีไป

พุทธภาษิต
ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย
ปเร จ น วิหึเสยฺย สา เว วาจา สุภาสิตา.

บุคคลพึงกล่าววาจาที่ไม่เป็นเหตุยังตนให้เดือดร้อน
และไม่เป็นเหตุเบียดเบียนผู้อื่น, วาจานั้นแล เป็นสุภาษิต.